خسته ام از زمونه.از روز مرگی ها.از انسان های حیوان صفت.از دروغ هایی که بهش میگن حقیقت.از کسایی که بمن نزدیک شدن و کم کم روح درونم رو خوردن.اعتمادی برام نمونده کمتر کسی منو شناخت.کمتر کسی وفا کرد.دیگه امیدی نیست.پس من شدم...............دپرسدر ضمن نظر تک تکتون واسم مهمه.پس اگه مطلبی رو نخوندین در مورد...

ما همه فراموش شدگانیم ولی همچنان زنده قلم خورده در واپسین روزهای 96 لعنتی

اونقدر بدبختی سرم ریخته بود حتی یادم نبود وبلاگ دارم :|هرچند ک خیلی از خواننده های دائمیم رو از دست دادم ولی هنوز ....

شنبه روز بدی بود، روز بی حوصلگی وقت خوبی که می شد غزل تازه بگی صبح یکشنبه ی من ، جدول نیمه تموم همه خونه هاش سیاه، روی خونه جغد شوم صفحه ی کهنه ی یادداشت های من صبح دوشنبه روز میلاد منه، اما شعر تو میگه که چشم من تو نخ ابره که بارون بزنه آخ اگه بارون بزنه ، آخ اگه بارون بزنه غروب سه شنبه خاکستری بود...

میخواهم اقلاً یک نفر باشد که من با او از همه چیز همانطور حرف بزنم که با خودم حرف میزنم! ابله فئودور داستایفسکی

هيچوقت حسرت ِ هيچکيو نخور ، چون همه بدبختند ، تو خبر نداري...

خودمو زدم به اون راه هیچی نفهمم , فهمیدم زدم به این راه نه یادم چند سالمه نه چیزی حالیمه وایسادم تو ایستگاه

:( چه دورانی داشتیم اینجا....