خسته ام از زمونه.از روز مرگی ها.از انسان های حیوان صفت.از دروغ هایی که بهش میگن حقیقت.از کسایی که بمن نزدیک شدن و کم کم روح درونم رو خوردن.اعتمادی برام نمونده کمتر کسی منو شناخت.کمتر کسی وفا کرد.دیگه امیدی نیست.پس من شدم...............دپرسدر ضمن نظر تک تکتون واسم مهمه.پس اگه مطلبی رو نخوندین در موردش نظر ندین چون دارم در مورد زندگیم مینویسم****************چنان دل کندم از دنیا که شکلم شکل تنهایی ستببین مرگ مرا در خویش که مرگ من تماشایی ستدر این دنیا که حتی ابر نمیگرید به حال ماهمه از من گریزانند تو هم بگذر از این تنهاگره افتاده در کارم به خود کرده گرفتارم به جز در خود فرو رفتن چه راهی پیش رو دارمرفیقان یک به یک رفتند مرا با خود رها کردندهمه خود درد من بودند گمان کردم که همدردندشگفتا از عزیزانی که هم آواز من بودندبه سوی اوج ویرانی پل پرواز من بودند ادامه مطلب

ما همه فراموش شدگانیم

ولی همچنان زنده

قلم خورده در واپسین روزهای 96 لعنتی

اونقدر بدبختی سرم ریخته بود حتی یادم نبود وبلاگ دارم :|

هرچند ک خیلی از خواننده های دائمیم رو از دست دادم ولی هنوز ....

شنبه روز بدی بود، روز بی حوصلگی وقت خوبی که می شد غزل تازه بگی صبح یکشنبه ی من ، جدول نیمه تموم همه خونه هاش سیاه، روی خونه جغد شوم صفحه ی کهنه ی یادداشت های من صبح دوشنبه روز میلاد منه، اما شعر تو میگه که چشم من تو نخ ابره که بارون بزنه آخ اگه بارون بزنه ، آخ اگه بارون بزنه غروب سه شنبه خاکستری بود همه انگار نوک کوه رفته بودن به خودم هی زدم از اینجا برو اما موش خورده شناسنامه ی من عصر چهارشنبه ی من، عصر خوشبختی ما فصل گندیدن من ، فصل جون سختی ما روز پنجشنبه اومد مثل سقاهک پیر ، رو نوکش یه چیکه آب گفت به من بگیر بگیر جمعه حرف تازه ای برام نداشت هر چی بود پادامه مطلب

میخواهم اقلاً یک نفر باشد که من با او از همه چیز همانطور حرف بزنم که با خودم حرف میزنم!

ابله
فئودور داستایفسکی

:( چه دورانی داشتیم اینجا....